Türkiye'nin Avrupa'daki rakip ülkeleri, İran Savaşının ve yakıt ücretlerindeki artışının etkilerini değerlendiren raporlar yayınlamayı sürdürüyor.

İtalya, Fransa ve İspanya, talebin Avrupa içinde kalacağını, kendilerini zorlayacak tek unsurun rakip destinasyonlardaki fiyat unsurunun olacağını öngörüyor.

Avrupa içinde kalacak talebin büyük bölümünün ise yurt içinde toplanacağı vurgulanıyor. Kısacası rakipler, iç pazara güveniyorlar. 

Avrupa'nın kültür ve şehir turizminde iç pazar için rakipsiz olduğu dile getirilirken, fiyat avantajları üzerinden yürüyecek rekabette sadece sahil turizminin etkilenebileceği de açıklamalarda yer alıyor.

Kısacası Türkiye, İstanbul dışında sadece Avrupa turizm pastasının sahil turizmine yönelen ve toplam içindeki payı da giderek azalan sahil turizmi (Deniz-Kum-Güneş) pazarında rekabet şansı bulabiliyor. Bu rekabet de, özellikle içinde bulunduğumuz kriz koşullarında sadece fiyatlarda gerçekleşiyor.

Türkiye iç turizmi ne kadar değerlendirebiliyor?

Türkiye'de iç turizm uzunca süre dolgu malzemesi olarak görüldü. İç turizme gerçekçi ve sürdürülebilir bir destek politikası çok fazla güdülmedi. Son yıllarda bu eğilim toparlanma belirtisi gösterse de, iç pazarın büyük bölümünün hala son dakikacı olmasının, erken rezervasyon kampanyalarıyla sağlanan doluluk oranının toplamdaki payının yüzde 20'leri aşamamış olmasının da payı olduğu söylenebilir.

Ama bu payı artırmak için ne tür politikalar kullanıldığı ise hep soru işareti olarak kalır.

Otellerle yerli tur operatörleri ve seyahat acenteleri arasında sadece kriz dönemlerine has olmayan, gerçekçi ve destekleyici uygulamalar ise nadiren uygulanır...

İçinde bulunduğumuz kriz dönemi de yine böyle bir dönem.

İç turizm, gerek otelci birliklerinin ve gerekse bakanlık gündeminde yeniden görünür olmaya başladı. Ama yapılan açıklamalar bu görünürlüğün sözden öteye geçmediğini de gösteriyor. Ya da en azından dışa yansıyan yönü böyle.

Bilmiyoruz yanlış mı düşünüyoruz?