Nemrut dağına çok yakın bir otele, eşimin çizdiği akıllı bir rota sayesinde, çok güzel manzaralarla dolu bir yolculuk sonrasında ulaştık.

Hatta yolda bir kaç yaban keçisi ile karşılaştık, onları görüntüleyebildik.

Otelde bizim dışımızda bir de Alman misafir vardı.

Sabah yapacağımız yürüyüşte sıfır derece ısıya tanık olacaktık.

Bu, Umman çöllerinde yaşayan bir çift için çoktan unutulmuş bir iklimdi.

Bere ve eldiven getirmediğimi hatırlayınca otelin sahibinden istedim.

- Berenizi ödünç alabilir miyim?

- Tamam

- Varsa bir de eldiven lütfen.

- Başkaaa?

Yok artık anlamına gelen ve kibarlığı tartışılır bir tepkiydi bu.

Garsonla diyalog da güzeldi.

- Limon rica ediyorum

- Sorun yok hocam

Neredeyse herkes hocam diye sesleniyorlar.

Önceleri beni eski bir öğretmenine  benzetti sanmıştım, bir süre sonra tanımadıkları kişilere genellikle hocam dediklerini farkettim.

Otel zirveye çok yakındı, ancak gece yarısı kaloriferler sönünce soğukla mücadele etmeye başladık.

Eşim benden daha tedbirliydi.

Sabah 5 gibi o bir dağcı ben de bir toplama bilgisayar kıvamında otelimizden çıkıp zirveye (2.150 metre) yürüdük.

Adıyaman tarafından çıkan sadece bizdik.

Çok daha uzun bir yoldan gelenleri bir miktar imrendirdik.

Henüz aydınlanmamış ortamda insanların yüzünde, “yahu ne işimiz var bu saatte burada, deli mi sevdi bizi” gibi bir ifade hakimdi. 

Ama soğuğa maruz kalmaya değdi.

Yüzden fazla insan enfes bir gün doğumuna tanık olduk. 

Bir şeker tilki bizi ziyaret etti.

Kendisine ikram edilen bisküvilerden tattı.

Eldiven almayı bile unutan birisi olarak, hâliyle tilkiyi de eli boş olarak karşıladık.

Dağa sadece gün doğumu ya da gün batımı için çıkılmıyor hâliyle.

Nemrut Dağı Heykelleri, MÖ 1. yüzyılda Kommagene Kralı I. Antiochos tarafından, hem tanrılara hem de atalarına minnettarlığını göstermek amacıyla yaptırılmış.

2.150 metre yükseklikteki tümülüsün çevresinde yer alan bu devasa yapılar, UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde de yer alıyor.

2.100 sene önce kireçtaşından (kalker) yaptırılan bu sembolik heykeller, yıllardır ülkemizin önemli bir turistik ürünü hâline gelmiş.

Alacakaranlıkta Kulüpçülük

İstanbul’da gittiğim Galatasaray-Antalyaspor maçında otel yöneticisi arkadaşım Murat Sak bana bir Galatasaray atkısı hediye etmişti.

Dağın tepesinde onu cebimde unuttuğumu farkettim.

Ona ve diğer Galatasaraylı arkadaşlarıma göndermek üzere çekine çekine cebimden atkıyı çıkararak bir poz verdim.

Çekindim, çünkü her takımın seveni kadar sevmeyeni de var.

Ancak birden çevreden bir alkış koptu ve bir çok grup atkıyı benden ödünç isteyip fotoğraf çektirdiler.

Nemrut Dağı’nı henüz görmediyseniz, mutlaka görülecek yerler listenize alın.

Sen Neymişsen Be Ayıntab

Evet, Ayıntab adı yıllar içinde halk arasında yuvarlanarak Antep’e dönüşmüş.

Orta Doğu’da da benim adlarımdan Tunç’u pek beğenmediler.

Bir diğer adım olan Mehmet diye seslenmeye başladılar.

Sonra o da hatırlaması zor gelmiş olmalı ki, çoğunluk bana Mohamed demeye başladı.

Gaziantep, Kurtuluş Savaşı sırasında Fransız işgal kuvvetlerine ve onlarla iş birliği yapan Ermeni intikam alaylarına karşı destansı bir direniş göstererek "Gazi" unvanını almış.

Şehir, 1 Nisan 1920 ile 7 Şubat 1921 tarihleri arasında tam 10 ay 7 gün boyunca kuşatma altında kalmış.

Nüfusunun dörtte birini (6.317 şehit) kaybeden Antep halkı, cephanesizliğe ve açlığa rağmen teslim olmamış.

Bu kahramanlıklarından dolayı da şehrin adının 8 Şubat 1921 tarihinde Gaziantep olmasına meclis kararı ile karar verilmiş.

Antep deyince bir çoğumuzun aklına kebap, lahmacun ve baklava gelir. Haksız da sayılmayız, çünkü Gaziantep, Hatay ve Afyonkarahisar Türkiye’nin UNESCO tarafından tescillenmiş resmi gastronomi şehirleri.

Makbule Diye Kedi Adı Mı OLur?

Geleneklerini özenle korumaya çalışıyor Gaziantep.

Bunu, kaldığımız eski bir okuldan devşirme oteldeki kedilerin adlarından bile anlayabiliyorduk: Makbule, Hasan, Hüsnü..

Adeta tüm önemli baklava markaları buradan çıkmış: 

Güllüoğlu, İmam Çağdaş, Koçak, Çelebioğulları.

Meğer İmam Çağdaş sadece bir baklavacı değilmiş.

Her türlü yöresel lezzetleri İmam Çağdaş’ta tatmak mümkün.

O kadar çok sıra bekleyen var ki, bir an önce kalkıp gitmeniz için baklavanın yanında çay bile vermiyorlar.

Emine Göğüş mutfak müzesine uğramadan, Gara Memed’in üzüm şerbetini içmeden, Katmerci Zekeriya Usta’nın katmerini yemeden dönülürse, Antep seyahati tamamlanmamış sayılmalı.

Tahmis Kahvesi Güzel Ama Ulaşması Zor

1635 yılında kurulan Tahmis Kahvesi’ne de uğramadan olmazdı.

Tahmis Arapça’dan gelme bir sözcük ve kahvenin dövüldüğü yer anlamına geliyormuş.

Ancak servis pek fenaydı.

Suratsız ve yetkisiz garsonlar ortada boş boş dolaşıyorlardı.

Kahvenin siparişini vermek ve onun gelmesini beklemek için sağlam bir öfke kontrolü gerekiyor.

Bir de hesap her yerde sadece kasaya gidip kuyruğa girerek ödeniyor.

Bu, garsonları kontrol etmek amacıyla kurulmuş olan bir sistem olmalı.

Baklavalar Yerinde Pek Lezizdi

Tatlıların padişahı diye anılan baklava, 2013 yılında Türkiye’ye tescillenmiş.

Başvuru sahibi de Gaziantep Sanayi Odası.

Baklava, Türkiye'nin Avrupa Birliği nezdinde tescil ettirmeyi başardığı ilk ürün.

Ancak baklava sadece Türkiye’ye özgü değil; Yunanistan, Balkanlar ve Orta Doğu’daki birçok ülkede de benzer tatlılar yapılıyor.

Baklavanın kökeni Osmanlı mutfak geleneğine dayansa da, günümüzde farklı ülkeler tarafından da sahipleniliyor.

Koçak, Güllüoğlu, İmam Çağdaş, adeta baklavanın anayasasını yazmışlar.

Baklavanın ailesi de çok geniş: 

Bülbül yuvası, gelin bohçası, vezir parmağı, dilber dudağı, kocakarı gerdanı, sarığı burma (veya yaygın bilinen adıyla sarı burma) muska, şöbiyet, havuç dilimi, gül, laz böreği, tırtıl, hepsi baklavanın akrabası sayılırlar.

İsim koyma yaratıcılığımız konusunda atalarımızla yarışmak da zor zanaat.

Ege Cansen’den esinlenerek son söz ya da soru: 

Böyle bir seyahatin sonunda tartıya çıkıp alınan kiloları görmeli mi görmemeli mi?