Ekim ayında, dostlarla birlikte Claude Monet’nin fırçasından çıkmışçasına zarif Giverny bahçelerini adımlamayı, Paris’in o tarih kokan sokaklarında uzun uzun dolaşmayı hayal ediyorduk. Ediyoruz… Grubumuzda vize engeli de yoktu; tam uçak biletlerimizi almak için ekran başına geçtiğimiz o gün, manşetlere düşen bir haber bizi durdurdu, düşündürdü ve açıkçası biraz da karamsarlığa sürükledi.

Fransa genelinde, özellikle de turizmin gözbebeği Paris’te su sıkıntısı had safhada... Öyle ki, kent merkezindeki bazı otellerin günün belirli saatlerinde odalara su vermeyi durdurduğu yazılıyordu.

Işıklar Kenti, şimdi bir damla suyun hesabını mı yapıyordu?

Bu haber, sadece bir seyahat engelini değil; insanlığın ortak geleceğine dair çok daha büyük bir gerçeği yüzümüze çarpıyor. Bizler, Monet’nin o meşhur Nymphéas (Su Zambakları) tablolarına bakıp suyun ve ışığın yarattığı o sonsuz dinginliği hayranlıkla izlerken; aslında o zambakların yetiştiği nehirlerin, göletlerin can çekiştiği bir çağın tanıklarıyız.

Giverny’deki o masalsı bahçe, suyun varlığıyla hayat bulmuş bir yeryüzü cennetidir. Bugün ise Paris’te bir otel odasında musluğu açtığınızda tıs diye çıkan o kuru ses, hepimize bir şeyi hatırlatıyor: Doğa, en lüks otellerin, en prestijli turizm destinasyonlarının bile konfor alanını tek bir hamleyle sıfırlayabilir. Ekolojik kriz, sanatın ve seyahatin estetiğini tehdit eden en gerçekçi 'manifesto' haline geldi. Su bittiğinde, geriye ne Paris’in şıklığı kalıyor ne de Giverny’nin zambakları.

“Aşırı Turizm” ve Taşıma Kapasitesinin Sınırları

Paris gibi her yıl on milyonlarca insanı ağırlayan metropoller, uzun süredir “aşırı turizm” (overtourism) kıskacında. Altyapıların, nehirlerin ve su havzalarının belirli bir taşıma kapasitesi var. Küresel ısınmanın yarattığı kuraklık, bu aşırı tüketimle birleştiğinde, kentsel sistemler felç olma noktasına geliyor.

Bir yanda Slow Travel (Yavaş Seyahat) felsefesiyle yereli korumaya, kaynakları tüketmeden, sindirerek ve saygı duyarak gezmeye çalışan bizler; diğer yanda “tüketilecek birer arka plan” olarak görülen şehirler... Paris’teki su kesintileri, turizm sektörünün artık “büyüme” odaklı değil, “yaşatma ve koruma” odaklı acil eylem planları yapması gerektiğinin en somut kanıtıdır.

Peki, bu haber karşısında bavulları saklayıp köşemize mi çekileceğiz? Elbette hayır.

Bizim seyahat kültürümüz, sadece tüketmek üzerine kurulu değil. Bizler dünyaya, toprağa, sanata ve yerel üretime değer veren insanlarız. Yolculuğumuzu iptal etmek yerine; belki de bu krizi yerinde gözlemlemek, suyun değerini Giverny’nin o narin doğasında bir kez daha hissetmek ve bu farkındalıkla seyahat etmek en doğrusu.

Zorluklar ne olursa olsun, hayatın estetiğini aramaktan vazgeçmeyeceğiz. Kuraklık kapımızı çalsa da, iklim krizi planlarımızı ertelese de, dostlarla paylaşılan o güzel yolculukların neşesini ve üretme heyecanını asla teslim etmeyeceğiz. Çünkü biliyoruz ki; doğaya saygıyla yaklaşan, onun feryadını duyan ve bunu kalemiyle, sanatıyla dile getiren insanlar oldukça, o su zambakları bir gün yeniden özgürce açacaktır.

Ekim’de Paris’te biraz daha tasarruflu, ama kesinlikle çok daha farkında bir gezgin ruhuyla olursak görmek istediğimiz yerlerin başında burası geliyor:

Pritzker Ödüllü RCR Arquitectes'in Paris'teki ilk projesi olan 41 bin metrekarelik çok amaçlı bina, Île Seguin adasındaki eski Renault fabrikası arazisinde hayata geçirilen kültür dönüşümünün yeni halkası olacak.

Jean Nouvel'in master planına sadık kalınarak tasarlanan yapı; çağdaş sanat merkezi, ofisler, sinema salonları ve mağazaları tek bir çatı altında toplayacak. Binanın açılışı Ekim ayı başında Renault'nun sanat koleksiyonu ile günümüz sanatçılarının eserlerini buluşturan ve insan-makine ilişkisini ele alan Imaginary Engine adlı sergiyle yapılacak.